ใช้ความโง่ เป็นบทเรียน

เรื่องความรักของหยดน้ำ....


ติ๊ง....ติ๊ง.....ติ๊ง.....
เสียงหยดน้ำที่ไหลลงมาจากเพดาน รอยรั่วบนหลังคาบ้านของฉันเอง
วันนี้ฝนตกหนักมาก.....แต่ตอนนี้ .... มันเริ่มซา...ลง...ซา...ลง..แล้วล่ะ
ว้าว.....คืนนี้ช่างเป็นคืนที่สวยที่สุดในโลกเลย...
ตอนนี้...เธอลองมองดูที่ท้องฟ้าสิ.....ดาวนับล้านดวง
กำลังส่งยิ้มให้ฉัน........มันคือกำลังใจที่ดีที่สุดของฉัน
เธอรู้มั๊ย....ว่าดาวที่ฉันเห็นได้ทุกวันนี้...ก็เพราะรอยรั่วที่อยู่บนหลังคาบ้านฉันนี่แหล่ะ.....ถึงน้ำมันจะหยดจนบ้านฉันเปียกทุกวัน....จนสังกะสีหลังคาบ้านเริ่มขึ้นสนิมทำให้รูโหว่มากขึ้น....แต่มันก็ทำให้ฉันค้นพบว่า....ฉันจะมีความสุขกับมันยังไง.....

จิ๊บจิ๊บ....จิ๊บจิ๊บบบบบบบบบ
เสียงนกกระจิบคู่นึง.....ดูสิมันมาส่งเสียงร้องเรียกปลุกฉันทุกวัน.....มันจ้องมองที่ฉัน....มันมองราวกับว่า..ฉันเป็นเพื่อนของมัน...."เจ้านกน้อย...ทำไมช่างน่ารักอย่างนี้นะ...ขอบใจนะที่อยู่เป็นเพื่อนฉัน...พลันพอฉันตื่นขึ้นมาทักทาย...เจ้านกทั้งคู่ก็พากันบินออกไป.....
เช้าแล้วเหรอเนี่ย....หวา....รู้สึกหนาวจังเลยยยยย
สงสัยจาไม่สบายซะแล้วววว....

ฉันวูบไปพักนึง...นานเท่าไรไม่รู้....อยู่ๆฉันก็ได้ยินเสียง
ดัง....."ปัง".....นั่นเสียงอะไรน่ะ ฉันเดินย่องไปตามเสียงนั้นอย่างช้า....ช้า....ตอนน้นมันมืดมาก...มีเพียงแสงสว่างของดวงจันทร์ส่องเข้ามา..บนหลังคาที่เป็นรูโหว่ด้านบน...ฉันได้ยินเสียงของหัวใจที่เต้นแรง..ดัง...ตึกตัก...ตึกตัก....."ปัง"....บรื๋อ...เสียงดังเป็นครั้งที่สองแล้ว....ฉันเริ่มกลัวมากขึ้นแล้วสิ....

และแล้วฉันก็รู้สึกเหมือนมีใครมากระซิบเบาๆที่ข้างหูของฉันว่า
"ไปให้พ้น" "ไปให้พ้น" "ไปให้พ้น" ฉันเริ่มกลัวมากขึ้น จากที่ไม่เคยกลัวอะไร ฉันพยายามควบคุมสติให้กลับคืนมาเพื่อที่ว่า จิตใจของฉันจะไม่วอกแวกกว่านี้ ขณะที่ฉันกำลังก้าวลงบันไดขั้นแรก ฉันก็รู้สึกเหมือนมีใครคอยจ้องมองฉันอยู่ เหมือนมีสายตานับพันๆคู่คอยจ้องมองมาที่ฉัน......แสงของฟ้าผ่าดัง...เปรี๊ยง....

กลับสู่จุดเริ่มต้น - Ebola

อยากเป็นนักเขียน

ฟังให้มาก